...en toen verloor ik mijn baan / by Tim Koomen

“Ik heb niet zulk leuk nieuws.”

Zo begon het gesprek dat ik niet had zien aankomen. “We gaan je contract niet verlengen”, vervolgde ze.

Zij was stil en ik was stil. Ik realiseerde me dat het mijn moment was om te praten, terwijl ik allerlei emoties op voelde komen ging mijn hoofd razendsnel. Alsof ik een aantal scenario’s uitrolde in gedachten en ze allemaal ongepast of overdreven vond: kwaad worden, schelden, huilen, om een verklaring vragen. Uiteraard voelde het laatste het meest logisch en dus mompelde ik iets als: “Wauw… meen je dit?”

De afweging had ik ook al gemaakt voordat ik de ruimte inliep: mijn rol binnen dit bedrijf is een investering. Ik lever op korte termijn geen geld op. Maar ik had het tot nu heel erg naar mijn zin bij dit bedrijf, een groep jonge mensen en veel mogelijkheden om in relatief korte tijd echt iets neer te zetten. Dus ik had mij de laatste maanden gericht op een opdracht: een onderzoek waar om werd gevraagd en positief op werd gereageerd toen ik de resultaten presenteerde.

“We gaan een andere richting inslaan en zijn erachter gekomen dat jouw rol nog te voorbarig is. We hebben een minder senior persoon nodig die jouw onderzoeksresultaten gaat uitrollen.” We kennen deze uitspraak uit honderden romcoms. Het ligt niet aan jou... het ligt aan ons - was de boodschap.

Misschien herken je de situatie die ik hierboven schets. “Ze zouden wel gek zijn om jóu te laten gaan”, was een veelgehoord antwoord als ik bij wat kopstukken binnen het bedrijf peilde hoe zij mijn rol in de toekomst zagen. “Volgens mij moet ik een paar schoenen meenemen de volgende keer dat ik je zie”, zei een van mijn inmiddels ex-collega’s toen ik haar in een verdrietige waas vertelde dat het toch echt was gebeurd. “Ik had toch gezegd dat ik die zou opvreten als ze jou lieten gaan.”

Dit is niet wat je denkt dat het is. Het is geen verongelijkt stuk over hoe ik mijn baan verloor. Sterker nog, ik snap heel goed waarom dit is gebeurd en het stelt mij juist in staat om een hele andere richting te onderzoeken. Dat “het niet aan mij lag” is een schrale troost te noemen. Buiten de financiële gevolgen, de schaamte die je jezelf aanpraat en het missen van de mensen met wie je een band aan het opbouwen bent is het simpelweg fucking kut: je bent je baan, een stuk van wie je bent en waarin je expertise serieus wordt genomen, kwijtgeraakt.

Dus ik deed wat ieder weldenkend mens die verdrietig is door zoiets zou moeten doen: met je beste vriendin naar een Grieks eiland gaan om daar je leven eens goed te overpeinzen.

“Waarom twijfel je aan jezelf?” vroeg Nannette terwijl we aangeschoten bij zonsondergang op twee strandbedjes lagen. Ik had haar net uitgelegd dat ik sinds ik afstudeerde aan de Filmacademie al 82 filmideeën op papier had gezet en ik als een gefrustreerde sneltrein zou kunnen doordenderen als ik die niet een keer serieus ging nemen. Commercials produceren en flarden van plannen opschrijven, maar er nooit echt iets mee doen omdat ik niet weet waar ik moet beginnen en er dan met zelfmedelijden over zeiken dat ik mezelf een mislukking vind.

Faalangst speelt een rol. Het is niet alsof ik geen pogingen doe, zo tussen de bedrijven door schrijf ik veel en probeer ik wat projecten van de grond te krijgen met makers. Meestal een half jaar intensief voordat het verwatert. Dan stopt het als het voorbereidend werk is gedaan en ik de wereld in moet treden met een presentatie, links en rechts mijn ideeën pitchen. Een creatief hoofd hebben is niet altijd makkelijk als het om focus gaat, altijd bang dat je afgewezen wordt als je je zo kwetsbaar opstelt. En als je al on a roll bent dan komt er ineens een beter plan voorbij dat je aandacht opeist.

Oh en dan is er nog je vaste baan. Je weet wel, die 40+ uur dat je op kantoor aan het beuken bent. Soms klik je dat mapje aan op je Google Drive met die 82 halfbakken plannen en beloof je jezelf er een avond tijd voor te maken. Die ene avond wanneer je niet hoeft te sporten. Of boodschappen hoeft te doen. Of de mogelijkheid hebt om iets met je vrienden of je vriend(in) te doen. Op die ene avond kun je vast wat meters maken, toch?

De enige manier waarop ik erachter kom of mijn plannen ook werkelijk resoneren bij de juiste mensen is om het te testen en ze uit te voeren. Kosteloos. In eerste instantie voor niemand anders dan mezelf.

Dat is doodeng… I know. Die plannen presenteren en kijken wat de reactie is. Maar als er ooit een moment is dan is het dit moment.

Waarom? Praktisch gezien simpelweg omdat ik tot eind van het jaar kan overleven zonder dat ik in geldnood kom. Professioneel gezien omdat het ZZP-leven als producer lonkt, er wat opties liggen alleen deze nog niet hoef aan te pakken. Creatief gezien omdat ik een selectie heb gemaakt van die 82 plannen en me zelfverzekerd genoeg voel om daarmee aan te kloppen bij de juiste mensen. Enige benodigdheden: discipline, lef, doorzettingsvermogen en mijn zenuwen onder controle houden.

Om van richting te veranderen moet je eerst stilstaan. En op mijn dertigste van koers wijzigen moet niet als falen voelen, al doet dat het natuurlijk wel een beetje. Maar als mijn passie al jaren het ontwikkelen van films is - voornamelijk genrefilms als thriller, misdaad, horror en science fiction - waarom zou ik dat dan maar moeten negeren? Niet omdat de slagingskansen niet in mijn voordeel lijken te zijn, lijkt me. Omdat ik niet in een land woon waar traditiegetrouw veel van deze genrefilms worden gemaakt. 

Mijn moeder vroeg met een angstige ondertoon: “Hoe ga je om met die onzekerheid dat je niet een vast inkomen hebt en iets opbouwt bij een leuk bedrijf?” Die zekerheid heb je echter ook niet bij een bedrijf, met een contract. Point in case: hoe leuk je je werk dan ook mag vinden en hoe goed het ook lijkt te gaan, zeker ben je nooit. 

Een cliché uitspraak misschien, maar ik gooi ‘m er toch in: het is dan misschien ultiem om je doel (wat het ook is) te bereiken, maar onderweg zul je jezelf en anderen leren kennen. Dat je daardoor wellicht afwijkt van je doel is hoe het leven werkt. Misschien kom je iets beters tegen of raak je zo geïnspireerd dat je het weer over een andere boeg gooit.

No worries, vertel ik mezelf. Zolang ik in beweging blijf komt het vast goed.

Dus hier zit ik dan, de eerste dag dat ik alleen met mijn laptop zit. Terwijl ik anderhalf uur geleden nog naar een leeg document zat te staren, heb ik nu in ieder geval wat gedachten op een rijtje gezet. Volgende stap is om wat plannen op papier te krijgen zodat ik die kan presenteren. Een website op te tuigen met mijn portfolio. Ik ontwikkel ook nog wat podcasts. Pak met liefde een productieklus op. Zal wat afspraken gaan inplannen met mensen. En ik heb werkelijk geen idee wat hier allemaal mee gaat gebeuren. Voor nu is het enige dat ik kan zeggen: je hoort nog van me.

-----------

Keertje koffie drinken?

Stuur me een mail via tim@timkoomen.com of bel me op 0658815367.