Ja geinig, die films in 2017... maar wat was mijn favoriete lijst afgelopen jaar ook alweer?     Komt ie:    1.  DON’T BREATHE  (Fede Alvarez, 2016) - De ultieme home invasion-film: originele scares, goeie performances en ontzettend strak geregisseerd. Dit is wat er gebeurt als je een regisseur volledige creatieve vrijheid geeft. De leipe twist aan het einde geeft je iets om over na te praten.  2.  THE WITCH: A NEW-ENGLAND FOLKTALE  (Robert Eggers, 2015) - Eerder sfeervol dan een baanbrekend narratief, al is het overkoepelende thema (paranoia binnen een kleine gemeenschap) misschien wel actueler dan de overige titels in dit lijstje. Een voorbeeld van you either love it or you hate it: de trage opbouw wordt uiteindelijk ingelost met een zinderende finale. Meer dan andere horrorfilms dit jaar is dit een lust voor het oog.  3.  THE NEON DEMON  (Nicolas Winding Refn, 2016) - Een film die stijl boven substantie verkiest. Toch heeft de oppervlakkigheid dit keer een doel: het benadrukken van de lege wereld waarin model Jesse zich begeeft in L.A.. Een sexy nachtmerrie die niet zou hebben misstaan in het giallo-tijdperk.  4.  GREEN ROOM  (Jeremy Saulnier, 2015) - Schande dat niemand in Nederland vertrouwen had in een bioscooprelease. Nagelbijtend en origineel, over een band die per ongeluk voor een groep Nazi's optreedt. Ze zijn getuige van een moord en worden opgesloten in de kleedkamer. Nooit eerder was een bewuste kamikaze-actie in een horrorfilm - waarbij de groep uitbreekt en beseft dat niet iedereen de uitgang zal bereiken - zo voelbaar. Een film die door je botten snijdt als ijskoud staal.  5.  THE INVITATION  (Karyn Kusama, 2015) - Dinner party gone wrong, maar wat is er precies gaande? De film vraagt geduld, maar geeft je een creepy derde akte als beloning. Na THE NEON DEMON de engste film met de stad Los Angeles als hoofdpersonage. We mogen best trots zijn op Michiel Huisman, die een van de sterkste personages neerzet als de creepy heer des huizes David.

Ja geinig, die films in 2017... maar wat was mijn favoriete lijst afgelopen jaar ook alweer? 

Komt ie:

1. DON’T BREATHE (Fede Alvarez, 2016) - De ultieme home invasion-film: originele scares, goeie performances en ontzettend strak geregisseerd. Dit is wat er gebeurt als je een regisseur volledige creatieve vrijheid geeft. De leipe twist aan het einde geeft je iets om over na te praten. 
2. THE WITCH: A NEW-ENGLAND FOLKTALE (Robert Eggers, 2015) - Eerder sfeervol dan een baanbrekend narratief, al is het overkoepelende thema (paranoia binnen een kleine gemeenschap) misschien wel actueler dan de overige titels in dit lijstje. Een voorbeeld van you either love it or you hate it: de trage opbouw wordt uiteindelijk ingelost met een zinderende finale. Meer dan andere horrorfilms dit jaar is dit een lust voor het oog. 
3. THE NEON DEMON (Nicolas Winding Refn, 2016) - Een film die stijl boven substantie verkiest. Toch heeft de oppervlakkigheid dit keer een doel: het benadrukken van de lege wereld waarin model Jesse zich begeeft in L.A.. Een sexy nachtmerrie die niet zou hebben misstaan in het giallo-tijdperk. 
4. GREEN ROOM (Jeremy Saulnier, 2015) - Schande dat niemand in Nederland vertrouwen had in een bioscooprelease. Nagelbijtend en origineel, over een band die per ongeluk voor een groep Nazi's optreedt. Ze zijn getuige van een moord en worden opgesloten in de kleedkamer. Nooit eerder was een bewuste kamikaze-actie in een horrorfilm - waarbij de groep uitbreekt en beseft dat niet iedereen de uitgang zal bereiken - zo voelbaar. Een film die door je botten snijdt als ijskoud staal. 
5. THE INVITATION (Karyn Kusama, 2015) - Dinner party gone wrong, maar wat is er precies gaande? De film vraagt geduld, maar geeft je een creepy derde akte als beloning. Na THE NEON DEMON de engste film met de stad Los Angeles als hoofdpersonage. We mogen best trots zijn op Michiel Huisman, die een van de sterkste personages neerzet als de creepy heer des huizes David.

Mijn top 10 van 2017

In een jaar waarin de grootste horrorfilm sinds THE EXORCIST uitkwam, BLUMHOUSE zegevierde en waarin een horrorfilm in de race is voor een Oscar en we zelfs op een nieuw seizoen van TWIN PEAKS werden getrakteerd is het bijna moeilijk kiezen...

Maar dit waren wat mij betreft de 10 beste genrefilms van 2017: 

10. POWER RANGERS (Dean Israelite) 
Oke... oke... niet de beste film van het jaar. Deze valt onder de noemer: zo slecht dat het weer goed is. Er is misschien weinig origineels aan een jongeren-worden-superhelden-film en misschien was het Marvel-aanbod meer entertaining. Maar het moment waarop ik me besefte dat ik in goede handen was, was bij een car chase aan het begin van de film waarin door een ronddraaiende camera de spanning op originele wijze wordt opgevoerd. Vanaf daar uit is Power Rangers pure fun: een campy actiefilm die de nostalgie niet uit de weg gaat maar toch een nieuwe generatie weet aan te boren. Voor een suffe avond thuis is er niks mis met deze film.

09. BETTER WATCH OUT (Chris Peckover)
Als kerstfilm is dit een redelijk geslaagde film, maar als horrorfilm voelt Better Watch Out als een schot in de roos. Een babysitter past op een iets te oud joch en krijgt zijn vriendje er ongevraagd bij. Als ze dan ineens worden aangevallen van buitenaf tijdens kerstavond wordt het een onverwachts kat-en-muis-spel. In deze film is niets wat het lijkt, met een toepasselijk origineel einde. Perfect bloederig filmvoer voor een avond op de bank met vrienden. 

08. TRAIN TO BUSAN (Sang-Ho Yeon)
Al heerst er een algehele malaise in het zombie-genre: dit is er eentje die je niet wilt missen. Vader en dochter nemen een late trein richting Busan en vlak voordat de trein vertrekt komt er een zombie aan boord die niet te stoppen is. Niet alleen de spanning en gore maakt dit een aangename verrassing, het familiedrama dat centraal staat is zo mooi uitgevoerd dat je het werkelijk boeit wat er met deze personages gebeurt. Hollywood: take notes.

07. HAPPY DEATH DAY (Christopher Landon)
Het mag dan misschien een gimmick zijn (meisje wordt telkens opnieuw wakker op de dag waarop ze vermoord wordt, met als doel dat ze haar eigen killer moet vinden), maar dit is een schoolvoorbeeld van hoe je een gimmick uitwerkt. Niet door een trucje te vertellen, maar de wereld er omheen te bouwen. Dat resulteert in een van de grappigste college comedies in jaren, toevallig met een horror-idee in de kern. Producent Blumhouse was weer eens right on the money en dat terwijl dit pas de eerste van 3 Blumhouse-films is in deze lijst. 

06. IT (Andy Muschietti)
Mijn favoriete filmervaring van het jaar. Dan heb ik het niet zozeer over hoeveel ik ervan genoot terwijl ik IT keek (al was dat ook zeker het geval), maar vooral de impact die deze film op de wereld heeft gehad. Nu al één van de grootste horrorfilms ooit gemaakt en dat is goed nieuws voor iedereen die een horror-filmmaker is. Inhoudelijk ben ik nog een tikje terughoudend: in dit geval heeft de kwaliteit van de sequel wel degelijk impact op hoe sterk dit deel is, aangezien het verhaal nu nog maar half is verteld. Een mooie start desalniettemin. 

05. SPLIT (M. Night Shyamalan)
Shyamalan is terug in vorm. Na opwarmertje THE VISIT twee jaar geleden is het nu tijd voor het verhaal dat hij zo graag wilde vertellen: dat over een man die verschillende persoonlijkheden heeft en een groep jonge meisjes ontvoert. Een zeldzaam strak geregisseerde horrorfilm, deze man weet waar hij mee bezig is. Ook al is hij ook een aantal keer onderuit gegaan in het verleden met films als THE HAPPENING, AFTER EARTH en LADY IN THE WATER: dit is een heel andere klasse. Fijn ook om James McAvoy (nooit een favoriet van mij) en Anya Taylor Joy zo lekker in hun rol op te zien gaan. Aan het einde stond ik letterlijk op mijn stoel te schreeuwen, dat heeft geen enkele andere film weten te bereiken dit jaar. 

04. GET OUT (Jordan Peele) 
De hype lijkt nog steeds te groeien, zeker nu er Oscar-buzz rondom GET OUT hangt. En het klopt: zelden tref je een film die zowel belangrijk als entertaining is. Een ongekende prestatie van regisseur Jordan Peele. Voor wie 'm heeft gemist: meisje neemt haar zwarte vriendje mee naar haar witte ouders en ook al voelt hij zich licht opgelaten stelt ze hem gerust. Daar aangekomen begint hij toch te beseffen dat er iets niet pluis is... De film speelt met je verwachtingen en je perceptie, tegelijkertijd voert Peele de spanning op door je lang te laten gissen naar de waarheid. Niet alles werkt (een zwaar aangezet subplot over een beste vriend die voor de politie werkt - ook al leidt het naar een belangrijk moment) maar deze film pakt je in met de cast, de twists en de boodschap. 

03. THE HANDMAIDEN (Chan Wook-Park)
Oh Zuid-Korea wat ga je lekker... Buiten TRAIN TO BUSAN is THE HANDMAIDEN de tweede film in mijn top 10. Een heist-film die langzaam in een duistere en sexy thriller verandert. Iets dat Paul Verhoeven had kunnen maken in de jaren '90. Een meisje van het platteland gaat voor een rijke Koreaanse erfgename werken met als doel haar te beroven. Dat gaat uiteraard niet zoals ze in gedachten heeft. Deze film is zo prachtig verteld, het is een masterclass in storytelling. Soms zijn er films die je slim laten voelen omdat je de plot volledig in je opneemt en tegelijkertijd niet vergeet te genieten van alle mooie plaatjes die je te zien krijgt. Dat, lieve mensen, is het werk van een echte vakman. Maar iedereen die Chan Wook-Park's OLDBOY, STOKER en SNOWPIERCER heeft gezien wist dat natuurlijk allang. 

02. COCO (Lee Unkrich)
Was INSIDE OUT een lucky shot voor Pixar? Het leek er even op toen de middelmatige THE GOOD DINOSAUR en CARS 3 voorbij kwamen. Nu is er Coco, over een Mexicaans jongetje die per ongeluk de oversteek maakt naar het land van de doden op Dia de los Muertos. Zoals Pixar als geen ander kan weet het een interessant hoofdpersonage in een ongewone situatie te gooien en toch nog een meer menselijke film te maken dan de meeste die uitkomen. In dit geval liggen het verhaal en de actie zo mooi in balans (gecombineerd met fijne muziek) dat je wel een enorme zuurpruim moet zijn wil je dit niet raken. Gooi er dan nog twee ongelofelijk mooi uitgewerkte emotionele plotlijnen in (die ik niet zal spoilen) en de boodschap raakt je recht in je hart. Ik kan je vertellen: ik hield het niet droog. 

01. RAW (Julia Ducournau)
Een Franse kannibalenfilm waarbij mensen massaal flauwvielen bij de eerste screening tijdens het Cannes Film Festival. Klonk niet bepaald als mijn film... ik heb ze liever niet mega-bloederig en met iets meer diepgang, dacht ik. Toen RAW eenmaal begon was het eerste dat me opviel dat het een vrijwel perfecte coming-of-age drama is dat succesvol de band tussen twee zussen weet bloot te leggen. Dat is de eerste helft... in de tweede helft wordt RAW compleet bonkers. Dat is zo'n mooie verdeling en een goede les voor een filmmaker: bouw iets op in het begin waardoor je alle crazy shit later in je film beter kunt laten landen. De reden dat we alles voelen dat hongerige zusjes Justine en Alexia ook voelen komt doordat we snappen hoe ze zich tot elkaar verhouden. Plus, een compliment voor de complexe verhouding die ze met een homoseksueel personage opbouwen: nooit eerder werd dat zo realistisch en - jawel - rauw gedaan. Regisseur Julia Ducournau staat bovenaan mijn lijst (samen met Get Out's Jordan Peele, The Witch's Robbert Eggers en Don't Breathe's Fedde Alvarez) van talent waarbij ik niet kan wachten op hun volgende film.